Bülbüle Özenipte Menekşeye Susan Serçe

Merhaba Dostlar, Yeni bir yılın ilk günlerini soluyoruz. Oksijen aynı oksijen, Yapraksız dallar aynı yapraksız dallar, Uzun zaman sonra derinden etkileyen kar da aynı kar, Sen de aynı sen, Sorunlar aynı sorun, Sorular aynı soru, Zorlar aynı zor, Kolaylaştıracak da aynı. Pek bir değişen yok aslına bakarsanız. Ya hayal ettiklerimiz? Peki, ya umut ettiklerimiz? Değişmesini

Merhaba Dostlar,

Yeni bir yılın ilk günlerini soluyoruz.

Oksijen aynı oksijen,

Yapraksız dallar aynı yapraksız dallar,

Uzun zaman sonra derinden etkileyen kar da aynı kar,

Sen de aynı sen,

Sorunlar aynı sorun,

Sorular aynı soru,

Zorlar aynı zor,

Kolaylaştıracak da aynı.

Pek bir değişen yok aslına bakarsanız.

Ya hayal ettiklerimiz?

Peki, ya umut ettiklerimiz?

Değişmesini istediklerimiz?

Tarihin sonundaki rakamın değişikliği peşine takılmasını istediklerimiz?

Düşündük, düşündük ve tüm bu saydıklarımıza uygun gelen kişileri, nesneleri ve olayları bir çırpıda tespit ettik değil mi?

Diyelim ki, her şeyin sıradanlığına binaen süregelen tarih değişmeleri bizleri hiç mi hiç etkilemeyecek.

Diyelim ki, kaçıncı gününü geride bıraktığımız senenin götürmeye başladıkları bizi üzecek,

Ve diyelim ki, bunların hiç birisi umurumuzda da değil.

Ne olacak halimiz?

Gülün gonca halindeyken açması için sabahlara kadar aşkla öten bülbülün didinmesine mi açar gül, yoksa zaten açarken mi bülbül kendini tüketir durur hiç yere?

Bu iki bakış açısı arasında sıkışan tüm insanlar, tüm mücadeleleri sonucunda elde ettikleri sonucun zaten doğal akışta gerçekleşeceği gerçeğini fark ettiklerinde, emeklerine mi yansalar, tükenen enerjilerine mi isyan etseler, ne yapsın bu garipler?

Betimleme ile uğraşmak istemeyen dostlarıma açıkça anlatalım,

Bir şey için istediğiniz kadar çaba harcayın. İyi ya da kötü doğacak tüm sonuçlar zaten yaşandığı süre içinde gerçekleşecektir. Ne zamanı kısaltabilir, ne iyiyi daha iyi ya da kötüyü daha kötü hale getirebilirsiniz. “Giden ömürden gidiyor” diye hayıflanarak geçen günlere garez beslemenin gereği ortadan kalkıyor böylelikle.

Sen uğraşırsın daha iyi olsun diye, lakin ne istediğin gibi olur, ne de istendiği gibi gelişir.

Ah bir anlayabilse o kişi ki, senin ya da benim elimde değil ipler.

O ipleri tutan var.

Seçtiğin yolları takip etmen yeterlidir.

Eğer, kestirme yol arıyorsanız, sabahlara kadar da ötseniz boş. Uygun zamanda ötmediğiniz sürece gülün açışını göremezsiniz.

Bir de, bülbüllere özenip, menekşelerin tepesinde ötmek için menekşenin kapanmasını bekleyen serçeler var.

“Al başına belayı, bu nasıl bir betimleme?”

Esasında serçenin de sesi güzeldir.

Ah bir kapatsa kendini menekşe…

Bilirsiniz değil mi, menekşenin yaprakları da çiçekleri de çok narindir. Hatta, çiçekleri sulanmaz. Yapraklarına damlalar halinde su verilir. Biraz keserseniz ilginizi, küser ve ömrü billah yüzü gülmez. Solgunluğu da bin beterdir. Eski rengini asla bulamaz. Duygusal depresif hallerde yaşar durur.

Sanırsın balık burcu mübarek.

Gülmeyin,

Ne yaparsan yap, menekşe içine kapanıklığını asla aşamaz.

Seveceksen, bir kere, en güzelinden, narince seveceksin.

İyi de, gel şimdi bunu serçeye anlat.

O, kestirmiş gözünü bülbüle,

Sanıyor ki, goncadan açılıyor gül o öttü diye.

Sesine de güveniyor hani.

Özgüven ve aşk-ı muhabbet konularında ihtisası da var,

Gözlemler de sağlam,

Konar menekşenin sağ yamacındaki yaprağa.

Bekler ki, kapasın kendini de başlayabilsin meşke.